Kortom: wat is vieren zonder klinken?

Maar er is altijd een maar en dat weten jullie best want elke vrouw leest stiekem (hoe onwetenschappelijk en leeghoofdig ze het ook vindt) de Flair, de Libelle, de Goed Gevoel, etc. Ook ik beken. Daar zullen jullie stiekemerds al wel meerdere keren aangenaam verrassende headliners gelezen hebben zoals:

“Gezondheidstip: een glas rode wijn en een blokje pure chocolade per dag, het cadeautje voor je hart!”

“Rode wijn, goed voor je lijn!”

“Metabolisme versnellen? Drink er nog eentje!”

en dergelijke.

Persoonlijk walg ik van alle alcohol wegens de chemische brol die het bevat (vodka-redbull), de gevaarlijk grote hoeveelheid calorieën (Baileys) of door de beangstigend bedwelmende hoeveelheid alcohol (cocktails). Het enige duiveltje waar ik absoluut wel van kan genieten is een glaasje champagne of rode wijn. Champagne blijkt een zeer mager drankje te zijn. Warning: Flair-alarm! Dus neem het misschien met een kritische korrel zout en laat het dopje nog even mooi op de fles staan. Want de gouden regel is: neem alles met mate!

Maar over rode wijn heb ik wel een woordje degelijke, interessante uitleg!

Iedereen weet: groentjes en fruit,  je kan er maar niet genoeg van eten! Het zit boordevol anti-oxidanten die je lichaam zuiveren van allerlei giftige stoffen, vitamientjes die instaan voor het optimaal en vitaal functioneren van je lichaam, vezels die de darmflora stimuleren en onaardige verstoppingsprobleempjes aan de kant zitten, noem maar op. Ook is het wetenschappelijk bewezen dat het de kans op bepaalde kankers, voornamelijk darmkankers, met grote mate reduceert. Dit is te danken aan de zogenaamde ponyphenolen, die -hier komt mijn punt- ook in rode wijn zitten! Deze zijn niet enkel geassocieerd met een daling in kankers, maar ook een daling van hart- en vaatziekten. Deze ponyphenolen bevatten namelijk ook een anti-inflammatoire en anti-oxiderende eigenschap, wat in mensentaal betekent dat ze goed zijn voor je immuunsysteem, ontstekingen meer afremmen en afvalstoffen uit je lichaam drijven. Enkel deze zaken zijn echt wetenschappelijk bewezen, dus we mogen er inderdaad wél van uitgaan dat alcohol niet altijd ongezond hoeft te zijn… Een glaasje rode wijn per dag is dus zeker niet gezondheidsschadend, wat het fysieke en lichamelijke aspect betreft dan toch.

Allemaal extra redenen om van je glaasje wijn te genieten! Hoewel … Blijf toch maar bij de gouden regel: alles met mate! Te is té.

Waar ik nu naartoe wil, is de gemiddelde mens als psycholoog. Iedereen meent wel een beetje psycholoog te zijn. Dit noemt men alledaagse psychologie, folk psychologie, belief-desire psychologie, grootmoeders psychologie, naïeve psychologie of common sense psychologie.

Het verschil met de “echte”, academische psychologie is dat zij zich eerder bezighouden met algemene verklaringen. De naïevere vorm, zie magazine FLAIR, is vaak tegenstrijdig (bv. “goed begonnen is half gewonnen” versus “eerste gewin is kattengespin”), te normatief en geeft te snel bepaalde raadgevingen. Zie vrouwenboekskes: “Hoe ga je het beste om met je kinderen?” of “De tien belangrijkste dingen van een relatie” of “Hoe ziet jouw perfecte lover eruit?”

Je gaat me heus niet vertellen dat Flair, Fancy of de Libelle jouw perfecte lover gaat kunnen ontmaskeren, hé.  Nog een element dat we dus niet mogen vergeten: grootmoeders psychologie is NIET kritisch geëvalueerd dus fais attention, ma chérie!

Maar hoe komt het nu dat mensen dagelijks dit zoort zever in pakskes verkopen (EN er bakken veel geld mee verdienen) ?

Mensen maken gebruik van informatie die ze al verworven hadden, de zogenaamde kennisheuristieken, om die dan opeenvolgens door te geven. Er zijn er drie:

1. de beschikbaarheidsheuristiek
2. de representativiteitsheuristiek
3. de levendigheidsheuristiek

Wat is nu de betekenis van dat beschikbaarheidsding nummer één?

Wel, ik zal een voorbeeld geven. Wat komt het meeste voor: sterfte door verkeersongevallen of sterfte door ongevallen thuis?

Waarschijnlijk zal je vermoeden dat er meer mensen sterven in het verkeer, dan thuis. PEUTTTTT. Je geeft dit antwoord gewoon omdat je dagelijks naar het nieuws kijkt of naar de radio luistert en omdat je voortdurend geconfronteerd wordt met ongevallen op de baan! Deze informatie is dus eerder beschikbaar, dus ga je sneller dat antwoord geven. Sneppie?

Nu naar nummer twee. Een voorbeeldje. Ik heb een vriend, hij is nog klein, schuchter en hij schrijft al vanaf hij kan gedichten. Studeert hij psychologie of sinologie (chinees)? Als je naar statistieken gaat kijken, is de kans dat je psychologie studeert groter, dus eigenlijk zou je dit als antwoord moeten geven. Maar omdat de jongen zijn persoonlijkheid meer aanleunt bij die van iemand die Chinese studies doet, omdat hij klein is etc. ga je gebruik maken van een stereotype en ga je waarschijnlijk vermoeden dat hij sinologie studeert. Mensen maken te vaak gebruik van stereotypes en kijken te weinig naar statistische informatie, naar de échte feiten! De representativiteitsheuristiek is dus ook een ware boosdoener.

Hoe zit het dan met de levendigheidsheuristiek? Wel, het woord zegt het zelf. Als iemand een uitleg doet over roken, dat het kanker veroorzaakt, dat het extreem dodelijk is, zullen er altijd wel mensen (rokers) zijn die zeggen: “Maar, helaba! Da’s helemaal ni waar zenne. Weette gij da mijnen bompa wel 98 jaar is geworde en da diene gast teerde van ‘t kan ni meer? Twee pakskes per dag hé, twee pakskes zeggek u! En tijdes zen jeugd kwame der ook nog is de nodige jointjes aan te pas! M’n gat ze, gade gij mij ni wijsmaken da kik deraan ga sterve zenne. Tegewoordig krijgde van alles kanker.”

Dit zegt wel genoeg waarschijnlijk? Het is een feit, steeds wanneer er iemand met statistieken komt aandraven krijg je altijd wel zo van die betweters die hun zinnetje beginnen met: “Ja, maar ik ken iemand die…” of “Dat is niet waar, ooit was er een patiënt die…”, terwijl de empirisch onderzochte bewijzen voor hun neus staan.

Zo zei Stalin ook ooit: “De dood van één soldaat is een tragedie, de dood van miljoenen soldaten is een statistiek.”

Pas dus maar op met wat je allemaal beweert! Hoe correct het ook allemaal kan lijken, je bent niet altijd zo juist als je denkt ..

Psychologie nog maar vanaf 1879 beschouwd wordt als een empirische wetenschap ? Dit was bij het oprichten van het eerste psychologische laboratorium, in Leipzig. Wilhelm Wundt wordt beschouwt als de grondlegger ervan.

Iedereen kent Freud wel, maar voor vele mensen is de naam Wundt onbekend. Ook Herman Ebbinghaus is een belangrijk figuur in de Psychologie. Hij zei ooit: “Psychologie heeft een lang verleden, maar een korte geschiedenis” en dit is een feit. Mensen waren hier altijd al mee bezig, maar gewoon op zichzelf en niet als wetenschap.

Je kent het wel, ‘t is ongeveer negen à tien uur ‘s avonds en plots begint de snoepkast tegen je te praten: “Hé, jij daar! Ja, jij. Je weet toch dat ik hier chocolade heb liggen? En ook koekjes! En chips! Mmm…”

Vaak praat die kast met zo’n sympathiek ondertoontje dat je bijna niet kan weigeren haar deurtje te openen. Toch? Je maag knort een beetje en je hebt “honger”.

Welnee, mijn liefste, zeg ik dan! Dit is ten eerste al geen honger: dit is goesting. Als je werkelijk scheurde van de honger, zou je wel naar een boterham met kaas grijpen. Waarom wil je dan zo nodig iets zoets?

Wel, ik zal het even uitleggen. Het is avond. Je hebt een zware dag achter de rug. Als je normaal hebt gegeten zoals bijvoorbeeld voldoende patatjes, groentjes en vlees is het bijna niet mogelijk om nog honger te hebben. Dat je “honger” hebt en naar eten grijpt is de oorzaak van vermoeidheid. Als je lichaam moe is wilt het maar één ding: energie. Hoe krijg je energie? Ten eerste: door te slapen. Ten tweede: door te eten. En je grijpt naar iets zoet, omdat het veel koolhydraten bevat. Koolhydraten zijn net die stoffen die ons energie geven. In chocolade, chips, koekjes, nootjes, ijsjes, etc. vind je effectief erg veel koolhydraten.

Maar eigenlijk is het gewoon een teken van je lichaam om te zeggen dat het moe is en misschien kan je beter een theetje drinken en onder je donsje kruipen. Het is dan ook niet leuk om te gaan slapen met een volle maag, toch? Het is sowieso het beste om twee uur voor je gaat slapen niets meer te eten, zodat alles nog mooi kan verteren je de laatste koolhydraten van de dag nog een beetje kan verbruiken.

Natuurlijk zijn er niet veel mensen die echt niets meer eten na hun avondeten. Ik zeg ook niet dat het slecht of verboden is, maar dan kan je beter naar een mager yoghurtje en een stukje fruit grijpen. Dit is gezonder, ligt minder zwaar op je maag én zo heb je je portie calcium en fruit van de dag gelijk binnen. Ik zeg het en ik zal het altijd blijven zeggen: ik zweer bij appels! (en allerlei andere fruitigheden ofcourse)

24 uur lang zonder slaap overeenstemt met 0,5 promille in je bloed ?

Voor elke student is de uitgaanscultuur geen vreemde. Hierbij komen veel decibels, drukte en vooral veel drugs zoals alcohol aan te pas.

Maar watch out! Een avondje met enkel en alleen brave, alcoholvrije fruitsapjes, fanta, of sprite verzekeren je veiligheid niet! Als je uitgaat ben je namelijk lang wakker. Je staat ‘s morgens bijvoorbeeld om 9 uur op, maar je fuift vaak  wel tot een uur of 7 ‘s morgens de volgende dag. Zo ben je bijna 24 uur lang wakker. Dit is al een groot gevaar op zich.

Tijdens het fuiven ben je actief, je danst, je babbelt, je blijft dus wakker.  Maar wat je niet mag vergeten is dat je je lichaam wel (bv. van 22u t.e.m 7u) zo’n 9 uur extra vermoeit. Een halfuurtje nadat de party uitgefuifd is, slaat je vermoeidheid toe. Bammm!  Hopelijk is dit wanneer je op de trein zit (en word je net bij dat juiste station wakker), of als je je sleutelbos al vasthebt om snel in je bedje neer te ploffen. Maar vaak heb je nog een lange weg af te leggen met de auto… en slaat de vermoeidheid toe. Deze vermoeidheid veroorzaakt evenveel gevaar als 0,5 promille alcohol in het bloed. Oppassen geblazen dus! Deze keer niet voor de politie met hun blaastestjes, maar voor Meneertje Geeuw.

Natuurlijk kan je die avond in plaats van Fanta grijpen naar liters Coca Cola, voor de nodige cafeïne, of ineens Red Bull. Helaas zit een blikje Red Bull vol met chemische brol, staat het gelijk aan 5 tassen koffie en versnelt als het ware je hartslag als een racewagen, dus dit is dan ook niet echt een gezondheidsdrankje …

Dan toch maar lekker romantisch een dvd’tje zien in de zetel met het lief zeker ?

men in Antwerpen in de richting TEW geen studentendoop meer heeft omdat men een aantal jaren geleden, als wijze van doop of ‘herboren worden in het studentenleven’, iemand van de zevende verdieping tussen twee matrassen gebonden of gesandwiched naar buiten heeft gesmeten ?

Deze persoon werd uiteraard niet herboren, of misschien wel, maar dan in de hel of hemel.

Pas dus maar op in uw studentenkring, schachtjes!

appels boordevool anti-oxidanten zitten en dat zij dus toxische stoffen uit je lichaam jagen?

Dit is dus een fantastische toepassing op: alcohol!

Iedereen drinkt wel eens teveel en we weten allemaal hoe een kater aanvoelt. Dé oplossing: appels, in alle mogelijke vormen! Appelstukjes met yoghurt, cornflakes (een na-aapversie van Special K), een schotel met varkensvlees, ajuintjes, en appeltjes, een gigantische kom fruitsla, gebakken appeltjes met een beetje suiker (=ineens een simpel, healthy en smaakvol dessertje), in je salade een paar stukjes appel strooien, appelmoes met kip, surfen op je MacBook (ha ha), je noemt maar op! Appels eten betekent byebye vergif (=alcohol) en werkt dus enorm zuiverend. Zeker bij een kater. Drinken dus maar

als je een lichaamsdeel zoals bijvoorbeeld een arm of een vinger of moet laten amputeren (bv. wegens ziekte/ongeval/…) het mogelijk is dat je er na enige tijd pijn van voelt in je gezicht ?

Hoe kan dit nu?

Eigenlijk is het heel simpel. Iedereen hoorde al eens van fantoompijn. Pijn in een lichaamsdeel dat er niet meer is, maar dat er toch nog lijkt te zijn, aangezien je die pijn voelt. Wel, dit fenomeen leunt in feite dicht aan bij de fantoompijn. In je hersenen vind je namelijk verscheidene zones die instaan voor het functioneren van bepaalde lichaamsdelen. Zo is bijvoorbeeld de zone van het functioneren van het gezicht groot, omdat je er erg veel kleine, specifieke bewegingen mee moet maken. Daarentegen is de zone van de rug klein, want hier kan je maar beperkt mee bewegen.

Fantoompijn ken je waarschijnlijk al. Het probleem van de fantoompijn ligt bij het feit dat men alleen een lichaamsdeel, zoals bijvoorbeeld een been wegneemt maar niet de zone die zich in de hersenen bevindt. Dit brengt je hersenen dus compleet in de war, want volgens je hersenen is er nog wel een been dat het moet besturen omdat de zone nog aanwezig is. Daardoor voel je pijn in iets wat er niet meer is. Eigenlijk zou men bij een amputatie dus twee zaken moeten verwijderen, niet enkel het been, maar ook de zone in de hersenen die instaat voor dat been. Aangezien de hersenen ongelofelijk complex zijn en makkelijk te beschadigen, doet men dit niet. Na een tijdje verdwijnt de zone die instaat voor dat ene been toch vanzelf, het duurt alleen even.

Maar hoe kan je nu pijn voelen in je aangezicht van een geamputeerde vinger? Ik zal het even uitleggen. De zone van de vinger en het gezicht liggen heel dicht bij elkaar. Aangezien men de vinger amputeert, zal deze zone na een tijdje beginnen te verdwijnen. Maar wat gebeurt er dan op die plaats? Blijft die leeg? Neen, de zone van het aangezicht zal een deel van die plek in beginnen nemen, terwijl de zone van de vinger al aan het wegebben is. Omdat de zone van het aangezicht, de zone van de vinger begint te overlappen is het dus mogelijk dat je pijn van je vinger in bijvoorbeeld je voorhoofd kan voelen. Eigenaardig zijn ze, onze hersenen!

De Homunculus

In dit ventje zie je hoe we er eigenlijk voor onze hersenen uitzien. Hoe groter het lichaamsdeel van het ventje, hoe groter de zone voor gebruik van dat lichaamsdeel in de hersenen.

Het zijn dus, vooral de zones voor de handen en het aangezicht die véééél neuronen nodig hebben voor allerlei specifieke bewegingen.

MAAR … wat is nu het effectieve “schijnwerpereffect”?

Dit is minder positief en vinden we terug in de sociale psychologie, een stroming die men terugvindt tussen de sociologie en de persoonlijkheidspsychologie.

Je kent dat gevoel wel. Je bent zaaalig aan het shoppen in het hartje van Antwerpen en loopt, stralend van fierheid, als een echte Carrie Bradshaw met je nieuwe schoenen over de Meir. Plotseling – een onverwacht voorval. Komt er zo een of andere Paris Hilton-achtige keffer de bakstenen van A’pen overhuppelen en dat nét voor je voeten in hun splinternieuwe schoeisel. Jij verschiet je een ongeluk want denkt dat het een konijn is en boempatat – daar lig je dan. Snel en beschaamd sta je recht en rond je liggen in een cirkel je nieuwe kleedje van de Mango, basics van de H&M en nog allemaal accessoires en juwelen. Je grist ze overhaast samen en haast je as soon as possible naar de dichtstbijzijnde bus, om nog een halfuur rond te lopen met schaamrode wangen.

Ja, dit ken je wel, niet?

Dit noemt men dus het schijnwerpereffect. Iedereen maakt wel eens iets genants mee, regelmatig zelfs, maar wij mensen hebben de neiging dit te overschatten. Als je in zo’n situatie belandt denk je altijd dat iedereen je aan het aanstaren is en dat je vreselijk voor aap hebt gestaan.

Terwijl dat eigenlijk niet zo is. Andere mensen (buiten zo van die irritante pubers uiteraard) kunnen zich meestal perfect verplaatsen in jouw gevoel en zullen eerder meeleven dan je uitlachen, omdat ze je situatie begrijpen.

Don’t panic dus als je nog eens in een genante situatie terechtkomt! Mensen zijn begripvoller dan je denkt!